QËNDRIMI ISLAMI PËR LUFTËN

Pa dyshim, feja Islame është fe e paqes, fe që I fton besimtarët të përpiqen por paqë. Është fe që i urdhdron njerëzit të vëllazërohen. Këtë të vërtetë ë argumentojnë me se miri ajeti kur'anor dhe thënia e profetit:

"O ju që besuat, hyni në Islamizmin e plot (në fenë e paqës).."  Bekare 208

Dhe

"... 0 ju robet e Allahut, behuni vëllezër... " (Hadith)

Para këtij qëllimi të qartë e njetën kohë të lartë human, a lejohet lufta në lstam? Përse lejohet ajo?

   Nuk ka dysh'un, se sikur të gjith njerëzit te ishin përgjigjur thirrjes së Allahut, sikur të gjith të ishin përgjigjur urdherave te Tij lufta do te ishte e pa nevojshme! Por, duke u ballafaquar me realitetin e jetuar, varejmë me keq ardhje se: Shtetet te ashtuquajtura te cilivizuara buxhetin me te madh shtetrore e ndajme per veprime ë turpshme armatimi. Shtetete e botes së tretë vuajnë per buën e gojës. Më i forte është "me i drejti " edhe ne se eshte krejtesisht edhe jo i drejtë atëherë kur ti kini parasyshë këto fakte do te mund t'a mendojmë qëllimën e luftës në Islam.

Sikur e dime nga Historia Islame, besimtaret në kohen e pejgamberit as, kanë vuajtur shumë nga idhujtarët e Mekes, por kan qenë të udhdzuar prej Allahut xh sh që të bëjnë durim. Ky urdhër zgjati 13 vjetë, sa qëndroi profeti as në Meke. Kur emigroi Pejgamberi në Medine, atëherë idhujtarët vendosen të sulmojnë  Medinen, kurse Allahu xh sh, zbriti versetin:

“Atyre që po sulmohen me luftë u është dhënë  leje te luftojnë, për shkak se u është bërë padrejtësi, e Allahu ka fuqi për t’u ndihmuar atyre (muslimaneve)." El Haxhxh 39

Ky dshta verseti i parë me të cilën iu lejua lufta muslimanëve.

Këtu fjala është për luftë e jo per xhihad, se kuptimi nuk është i njëjtë.

Fjaia, "xhihad" është me kuptim me të gjërë se fjala "lufte".

Xhihad, domethanë perpjekje në rrugë të Allahut brenda munddsive pa kohë dhe vend të caktuar.

Xhihadi nuk ka asgjë të përbashkët me veprimet kriminele tefforistike, me minimin e vendeve publike e mbytjeve e njerzve të pafajshëm.

Xhihadi është përpjekje që në emrin dhe përhirë të Allahut të shpëtohet shoqëria apo një grup i saj.

Xhihadi bëhet me thirrjre (me gojë dhe me shkrim), me sakrificë, me kohe, me pasuri e sipas nevojës edhe me luftë. Kuptohet se lufta është vetëm një Ilojë i xhihadit sipas paraqitjes se nevojës.

Është e pamohueshme se feja islame është fe e paqes dhe e vëllezërimit ajo nuk e mohon realitetin e luftës së drejtë për vetmbrojtje, por nuk lejon tuften që bëhët për okupime e qëllime politike.

Feja Islame jo vetëm që e lejon luften, por edhe obligon organizimin luftarak- për vetëmbrojtje. Nëse të grabitet pasuria, të cenohet nderi, të okupohet vendi, lufta është obligim për çdo muslimanin, që të mbrojë të drejtat që ia ka dhënë Allahu xh.sh.

Lufta në Islam lejohet edhe për një qëllim tjetër për të mbrojtur të shtypurit nga zullumi e më të fortit, gjegjësisht për të mbrojtur të drejtat e njeriut.

Qëllimi i tuftës në Islam nuk është vrasja e fëmijëve, grave e pleqve, mbytja e bagdtive e djegja e gunajave siç vepruan serbët në  Bosnje e në Kosovë.

Pejgamberi a.s. është detyrua ti mbrojë besimtarët në fenë e Allahut xh.sh. nga idhujtarët shumë më të mëdhenj në numër. Për këtë qëllim të lartë vetë Muhamedi a. s. ka marrë pjesë në27 luftra. Nën urdhdrin ë Allahut ai kërkonte marrëveshtje paqësore. Vetëm në rastet kur nuk arriheshin marrveshtjet fillohej lufta gjithmond me porosi: "të mos vritet robi i luftës dhe askush që nuk gjendet në fushë betejë. Ky kuptim i lartë human e bëri ta lejuar luftdë mbrojtëse duke e kushtdzuar në sa me pak viktima. Nga këto e tjera vlerësime që Islami i bën njeriut si krijesë e barabartë, pranohete e vërteta se në 27 luftra ne të cillat ishte prezentë i dashuri i Përendisë numri i të vrarëve arrinë në 150 (njdqind epesdjhjetd) vetë.

Kjo shifer flet për qëllimin ë lartë  të Islam në vlerësimin e njeriut, për humanizmin e lartë dhe priritetin edukativ që Islami i ka dhënë shoqdrise njerzore.

Këto parime paqësore udhdheqin  drejtë bashkezistencës së popujve e shtetve për vëllazërim e mirëkuptim.

Janë e kunderta e egërsise më çnjerëzore që ka parë historija, janë parimet më të egra të juntës serbomadhe, të etshme për të vra e djegë sa më shumë shqiptarë në vatrat tona. Me këtë moral ata justifikojnë vrasjet më monstruoze, therjet, djegiet, e çnderimet e qindra mijëra fëmijëve, pleqve, e grave shqipatre në, Kosovën e martirizuar. Për qudi edhe në këtë fund shekulli Evropa ngre dolli për bëmat e serbëve të Milosheviqit, duke u uruar suksese ne plotësimin i kimeve të praktikuara pak kohë më parë në Bosnjëdn e musliamnëve. Disa shtete akoma më td zellshme, jo vetëm justifikojnë krimet e tyre, por i ndihmojnë materialisht. Kjo është ftyra e një morali që aq shumë akuzon natyrën paqësore të maralit Islam.