SEJJID KUTUB

GËZIMET E SHPIRTIT

HYRJE

Origjina e kësaj broshure është një letër që ia dërgoi Sejjid Kutubi rahimehull-llah motrës së tij Emine Kutub. Këtë letër për herë të parë e publikoi revista "El-Fikr" nga Tunisi në numrin e saj të gjashtë, të vitin të katërt, në mars të vitit 1959 me titull: "Shkëlqime nga larg".

Bismil-lahir-rahmanir-rahim

Motra ime e dashur, këto janë disa meditime që ty t'i dhurojë.

Mendimi për vdekjen ende të përfytyrohet. Atë e përkujton në çdo vend, pas çdo sendi. Atë e llogaritë fuqi zullumqare e cila i ka vënë hije jetës dhe të gjallëve kurse jeta krahas asaj pulson e imtë, e dorëzuar dhe e pamundshme.

Unë po shikojë në të dhe e shoh se pikërisht vdekja është e imtë dhe e vetmuar krahas fuqive të jetës që lulëzon, rritet dhe zhvillohet, ajo edhe tani nuk mund të bëjë gjë përpos që t’i grabis trohat e rëna nga sofra e jetës që të ushqehet!

Shtrirja e kohës së begatshme është ajo që sillet rreth meje: çdo gjë është në zhvillim, grufëllim dhe lulëzim. Nënat mbesin shtatëzëna dhe lindin, qofshin njerëz apo kafshë. Shpezët, peshqit dhe insektet lëshojnë vezë të cilat hapen për të dalë të gjallët dhe jeta. Toka i nxjerr bimët e çelura, lule e fryte. Qielli lëshon shiun, detërat ngrisin valët. Çdo gjë në këtë tokë zhvillohet dhe shtohet.

Kohë pas kohe vdekja vjen, kafshon një kafshatë dhe shkon ose, ngulë këmbë derisa t’i grabisë disa troha të rëna nga sofra e jetës që të ushqehet! Kurse jeta vazhdon rrugën e saj, e gjallë, shpërthyese dhe e shpejtë sa që thuajse nuk e ndjen vdekjen ose nuk e sheh.

Për një çast ajo do të klithë nga dhimbja, atëherë kur vdekja do ta kafshojë në trup, megjithatë, plaga shpejt shërohet kurse britma e dhimbjes shpejt shndërrohet në qetësi. Pastaj njerëzit, kafshët shpendët, peshqit, krimbat, insektet, bimët dhe drunjtë fillojnë ta mbulojnë faqen e dheut me jetë dhe gjallëri!  Vdekja diku ngul këmbë, merrë një kafshatë dhe vazhdon ose merr nga trohat e rëna nga sofra e jetës që të ushqehet!!

Dielli lind, po ai diell perëndon. Toka rreth tij sillet. Jeta grufëllon këtu e atje. Çdo gjë është në zhvillim. Zhvillim në numër dhe lloj, zhvillim në sasi dhe formë. Sikur vdekja të bënte gjë do ta ndalte shtrirjen e jetës! Mirëpo ajo është fuqi e imtë dhe e vetmuar krahas fuqive të jetës që lulëzon, rritet dhe zhvillohet.

Prej fuqisë së All-llahut të gjallë buron jeta dhe shtrihet!!

***

Kur ne jetojmë vetëm për vete dhe kaq, na duket jeta e shkurtër dhe e imtë. Fillon prej atëherë kur filluam të vetëdijësohemi dhe mbaron me mbarimin e jetës sonë të kufizuar!

Por kur jetojmë për tjetër kë, do me thënë kur ne jetojmë për një ide, jeta duket e gjatë dhe e thellë. Fillon prej kur ka filluar njerëzimi dhe vazhdon pas ndarjes sonë nga faqja e dheut!

Ne kështu e përfitojmë disa fishë jetën tonë individuale. E përfitojmë realisht e jo në iluzion. Përfytyrimi i jetës në këtë mënyrë i shumëfishon ndjenjat tona për ditët, orët dhe çastet tona. Jeta nuk matet me kalimin e viteve, por me kalendarin e ndjenjave. Atë që “pozitivistët” me këtë rast e quajnë “iluzion” në fakt ajo është realitet dhe më e saktë se çdo realitet i tyre, sepse jeta nuk është asgjë tjetër përpos ndjenjës së njeriut ndaj jetës. Zhvishe cilindo njeri nga ndjenjat e ke zhveshur nga jeta në kuptim të vërtetë. Kurdo që njeriu të ndiej një ndjenjë të dyfishuar për jetën ai vërtetë e ka jetuar një jetë të dyfishuar.

Më duket se çështja është aq e vërtetë dhe aksiomatike sa që nuk ka nevojë për diskutim më të gjatë.

Ne jetojmë për vete jetë të shumëfishuar atëherë kur jetojmë për të tjerët dhe aq sa i zhvillojmë ndjenjat tona për të tjerët aq do ta zhvillojmë ndjenjën tonë për jetën tonë dhe më në fund do ta zhvillojmë këtë jetë në vet qenien e saj!

*** (VIJON)