Limanlar,
İstasyonlar ve Garlar hep en sevdiğim yerler oldu. Bu isimleri duyduğumda
hatırladığım tek şey sevinç gözyaşları ve
gerçekten kavuşma gülünün sevincini dışa vuran içten gelen
bir tebessüm!
Heyecandan dışarıya
fırlayacak kalblerin, sessizlıği bozan atışları
arasında ulaşılır otobüs garına! En önde elinde güllerle
duran güzel insan ve arkasında geleceğine hala inanamıyan üç yürek!
Adımlanacak
bir kaç saniye sonunda vuslatın olduğuna kimse inanmak istemesede gerçek
olan gelecekti. Vuslatın sıcak nefesi hissediliyordu yüreklerde. Her
gidişin bir gelişinin olması ne güzel! Keşke hep birleşseydi
seven yürekler!
Hayelleri süsler,
gelen güzelden saklanan sevgi dolu bakışlar! Hasretten yorgun düşmüş
yürekler! Ve o yüreklere melhem motor sesi! Otobüsün görünmesi su serpiyor
yanan yüreklere! Ve vuslat! Sevinçle yeni güzel günlere bakıyor bakışlar!
Ve unutulur ayrılık acıları vuslatla birlikte! Otobüsün
ardından dalıyor gözler...Kısa bir aradan sonra artık
bitmesin dercesine yürüyor ardından biri daha... ve en önde her zaman
olduğu gibi ıslanan yanaklarını saklamaya çalışan
ana yüreği...